Water.

Kletterend valt het water op de grond. Eenmaal op de grond gekomen spatten de druppels uiteen in duizenden spetters. Onmogelijk om ooit weer te helen. Ik herken het ergens van... Ik probeer me te bedenken wat het is, tot ik me bedenk dat ik er al mee bezig ben... Denken... Alle gedachtes die door mijn hoofd gaan, spatten uit elkaar. In de war, zodat ik ze niet meer terug kan vinden en ze zich op verkeerde plekken vasthechten. Herinneringen die door elkaar worden gehusseld door de verstreken tijd, gedachtes die in elkaar overlopen, gedachtes die andere gedachtes ondersteunen en bekrachtigen. Als je te veel denkt, wordt je gek. Althans, dat moet wel. Hoe moet je dan nog logische dingen kunnen zien? Misschien ben ik al gek, want logische dingen zie ik zelden als ik denk. Behalve op school. Alles lijkt dan ineens wél logisch, maar de leraren denken dan ineens onlogisch. Of is het omgekeerd en denk ik toch niet logisch en zijn de leraren niet gek? Who knows...