RIP.

My grandmother died yesterday, 17-02-2012, when she was 94 years old... I made this poem on Wednesday the 15th, without the idea of posting it at my blog.. But I have to do it know, for her, for Oena.

Lonely day

Lonely night

Light fades away

Darkness takes over

Look up at the stars

While they look down at us

You're gone

But still here

Watching over me

Like you used to do

Ancient people looking down

I'm looking up

To say hello

To those who are gone

But you don't hear my words

So I'll keep them save

Till the ancient people 

Take me with them.

RIP Oena

23-01-1918
17-02-2012

I Am.

I am a thinker,

not a doer.

I am a reader,

not a writer.

I am a follower,

not a leader.

I am a listener,

not a talker.

I am a dreamer,

not a realist.

I am a loser,

not a winner.

I am loving,

not a hater.

I am myself,

no other.

The Last Hug.

City lights lighting up the sky,

I watch the world pass by.

Feeling the touch of your lips,

feeling your hands on my hips.

The last hug.

I think of you,

do you think of me too?

Sadness takes over my brain,

my heart is filled with pain.

The last hug.

A tear rolls down my cheek,

we have to wait another week.

But then a smile appears,

to wash away all the tears.

The last hug.

Remembering the days,

with your pretty face.

The laugh, the happiness,

gone is the emptiness.

The last hug.

Funny things we did,

it cheers me up a little bit.

Looking forward to see you soon,

now laying in bed looking at the moon.

The last hug.

The day is there.

Where I only care,

about you and me,

what our love supposed to be.

The first hug.

Stranger.

I saw him. She did not.
I saw him sitting on the stairs.
She did not. He followed.
Me. Not her. Now,
once we're back. I haven't
seen him for a while. She never did.
Who is this stranger?

The first time I saw him,
he scared the hell out of me.
I was afraid. Told nobody.
Paniced. The second time,
it was nice to see him.
Though she did not see.
Who is this stranger?

I wish I could see him,
again. Hoping that my sight
isn't like hers, she didn't see him.
I did. I want to know who the
stranger is. Say hi, why did you
follow me. There. In Rome?
But most of all: Who are you?

Wist je dat de dagen,
alleen en koud,
het ergst zijn?

Het leven in een bus.

Ik stap in en zeg hallo.
Zoekend kijk ik rond,
ik zie daar een lege plaats. 
Zal die plaats van mij zijn?
Ik loop erheen en ga zitten.
Ik word aangekeken. Wie is zij?
lijken de blikken zich af te vragen.
Wat doet zij hier? Waarom zit zij daar?
Ik zie ze denken. Ik hoor ze denken.
Vooroordelen fluisteren door de bus.
Maar niemand kent mij echt.

We rijden langs de haltes.
Sommige passagiers stappen uit,
anderen blijven zitten.. 
Ik zie de haltes langs flitsen.
Zal ik uitstappen? Zal ik doorrijden?
Avonturen maak ik mee, 
keuzes moet ik maken.
De reis gaat verder.

Langzaam wordt het donker. 
Ik stap uit bij mijn allerlaatste halte. 
Om nooit meer in te stappen.

Escape.

I think we all have our moments that we want to escape. That we wanna run away 

from all the things that are going on in our lives. Some people do really run away.

They run and run and never ever come back again.

I've seen that. 

My favourite way to escape is reading a book. I prefer to read a book from J.R.R. Tolkien

'cause I can be in another world when I read his books. It's a world called Middle-Earth and

I love it there.

That world is my escape from everything else in this world.

 I want to escape now, but I can't... 

I have too much things to do...

Why I Love: Kyle

Sommige van jullie zullen wel weten dat ik een paard bijrijd. Hij heet Kyle en het is een Tinker van 10 jaar oud. Het is af en toe een vreselijke klier, maar wel een ontzettend lief beest, why?

Op één of andere manier heeft hij gewoon altijd door hoe ik mij voel. Ik kwam vandaag aan op stal en ik was niet zo vrolijk. Eerder best wel heel erg verdrietig. Ik gaf hem een knuffel, hij brieste en legde z'n hoofd neer op mijn schouder. We hebben zo echt minstens 10 minuten gestaan. Heel apart. Toen uit de stal gehaald en lekker lang gepoetst. De hele tijd keek hij me aan en stond hij best vaak met zijn neus tegen me aan of met zijn hoofd op mijn schouder als ik hem even over zijn neus wilde aaien. Hij bleef me in de gaten houden. Ook als ik even weg liep. Tijdens het rijden was hij gewoon echt ontzettend lief terwijl hij de laatste tijd alleen maar loopt te klooien. Nu deed hij alles wat ik vroeg. Ook tijdens het afzadelen kreeg ik weer constant zijn neus tegen mij aangedrukt en zijn hoofd op mijn schouder. Hij heeft er voor gezorgd dat mijn hoofd leeg werd en dat ik niet meer aan de dingen dacht die mij verdrietig maakten. That's Why I Love Kyle. En dat het binnenkort over zal zijn... Daar denk ik liever niet aan....