Wat ik me het meest kan herinneren aan mijn opa is zijn flauwe humor en zijn nieuwsgierigheid. Hij wilde altijd alles weten en stopte niet voordat hij het wist. Ook kwam hij elke woensdag naar mijn school om mij op te halen. Vaak kwamen we dan heel 'per ongeluk' bij een ijssalon of een bakker terecht waar we dan gezellig gingen eten. Ook gingen we vaak gewoon autotochtjes maken, want dat vond hij leuk... Autotochtjes zonder te weten waarheen we gingen. We kwamen soms echt op de meest rare plekken. Ergens. Hij leek altijd zo fit en sterk en we hadden nooit gedacht dat hij op die ene ochtend ineens weer terug in bed zou gaan liggen om vredig te gaan slapen. Voor altijd, Ergens.
Mijn tante was veel te jong. Maar ook jonge mensen worden ziek. Natuurlijk was het ook een beetje haar schuld, want ze rookte flink en ze wist al ver van te voren dat ze ziek was, maar ze heeft er niets aan gedaan. Mijn tante heeft al eerder voor haar leven moeten vechten. Namelijk na de bevalling van mijn nichtje. Mijn neefje had waterpokken en mijn tante had dat nog nooit gehad. Zij kreeg ook waterpokken terwijl ze hoogzwanger was. Dit pakte niet goed uit en veel te vroeg werd mijn nichtje, Amy, geboren. Mijn tante heeft in coma op de Intensive Care gelegen en mijn nichtje heeft in de couveuse voor haar nog zo jonge leven moeten vechten. Toch hebben ze het allebei overleefd en wat waren we blij dat we nog een tante en een nichtje hadden. Ook al moest ik nu de steppen missen die je kon gebruiken om van het 'grote mensen ziekenhuis' naar het kinderziekenhuis te gaan.
Acht jaar later, in de nacht van 23 op 24 juni 2009, werd mijn tante opgenomen in het ziekenhuis omdat het al de hele tijd zo slecht ging met haar. Ze kon amper ademhalen en een ambulance werd gebeld. Ik en mijn moeder waren in Bennekom toen we op 24 juni, mijn tante's verjaardag, door haar werden gebeld. Mijn tante smeekte haar zus om te vertellen aan mijn oom dat er kanker geconstateerd was. We hebben geraced en kwamen nog net op tijd, want mijn oom wilde net naar het ziekenhuis gaan. Ik hoorde hem en mijn moeder buiten ruziën over wie er ging rijden, maar mijn oom was helemaal in paniek waardoor dat niet heel slim was. Ik moest op mijn neefje en nichtje passen, terwijl ik nog helemaal in shock was. Mijn nichtje en neefje mochten nog niets weten, dus ik moest doen alsof er totaal niets aan de hand was.
Na die dag hebben we moeten wachten op de conclusie: is het ernstig of niet? We hoopten zo dat het nog een beginnende status was van longkanker, maar dat was het niet... Het was fout, heel erg fout.
De maanden erna waren rampzalig. De ene keer ging het goed, de andere keer lag ze weer als een geraamte in het ziekenhuis omdat het zo slecht ging. We hebben haar gezegd: 'Vecht, vecht voor je leven, zoals je al een keer hebt gedaan!' Maar mijn tante was op, helemaal op. Ze had alles een paar jaar terug al gegeven om haarzelf en haar kind te redden. Ik kan me haar laatste woorden die ze tegen mij heeft gezegd, de laatste keer dat ik haar zag, nog uitstekend herinneren.
Op vrijdag 13 november 2009 werd ik om 10 voor half 6 's ochtends wakker en ik barstte in huilen uit. Ik kon niet stoppen en ik wíst dat het gebeurd was. Een paar minuten later werd er gebeld. Mijn moeder nam op en ja. Het was mijn oom...
Mijn tante is nu bij mijn opa. Ergens.
 |
| Mijn lieve, lieve opa RIP Han |
 |
| En m'n tante, veel te vroeg gestorven. Een man en twee kinderen achterlatend... RIP René |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten