Colors.

Kijk eens om je heen? Tel eens hoeveel kleuren je ziet? Het zijn er veel hè? Iedere kleur die je ziet, geeft een ander gevoel. Rood geeft liefde, zwart geeft haat. Goud geeft rijkdom, geel de zon. De reinheid van de witte muren, de nacht van het nachtblauwe  knopje op de afstandsbediening van de televisie. 

Sommige kleuren gaan niet samen, zoals roze en oranje, terwijl die laatste juist weer uitstekend past bij blauw. Je weet wel... Dat hele heldere blauw, waarmee je vroeger altijd 'water' inkleurde toen je nog jong was en je onder dwang op je stoeltje vast gezet werd omdat je moest tekenen. 

Ik kijk nu naar de lucht. De lucht is ook blauw, maar deze kleur blauw is toch anders. Eentoniger, saaier. Later op school leerde ik dat je in water allerlei verschillende kleuren kon vinden. Ik mixte dan zoveel mogelijk kleuren door elkaar, wat uiteindelijk leidde tot een modderbad op papier.

Vroeger was je altijd erg standaard in kleuren. De lucht was blauw, het gras was groen, het dakje van het huis was rood en het paard, wat op een hond leek, was bruin. Naarmate we ouder worden, leren we steeds meer kleuren kennen. Kleurencombinaties die werden toegevoegd aan ons -al overvolle- pallet met verf. De kleuren lopen regelmatig door elkaar en lijken dan heel even op het modderbad wat je vroeger altijd schilderde. Alles wat je schilderde werd dan niet de juiste kleur. Je gaat dan maar een beetje mengen met kleuren, maar vaak komt daar ook niet de perfecte kleur uit omdat er al andere, onbedoelde kleuren in de verf zaten. Vervolgens bedenk je een oplossing om de verf op je pallet weer helder en mooi te krijgen. 

Dit stappenplan zal je hiermee helpen:

1) Leg je kwast neer en kijk goed naar je schilderij

2) Bedenk wat voor kleurencombinaties je nodig hebt

3) Pak je pallet en loop naar de wastafel

4) Draai de warme kraan open

5) Houd het pallet onder de warme kraan

6) Schrob met een schuursponsje al het oude verf van je pallet

7) Droog je pallet vervolgens goed af

8) Loop naar de kast met verf toe

9) Pak alle kleuren die nodig zijn om je schilderij af te maken

10) Doe deze op je pallet

11) Ga terug naar je schilderij

12) Maak je schilderij af met de juiste kleuren

Lucky Day.

Have you ever felt that your day couldn't be better? Today was one of those days for me!

Well, school wasn't great, except the last hour, Latin. A friend and I laughed so hard and after we were able to breathe again, we didn't even know why we laughed! This was so funny that the tears were rolling over our cheeks again. We couldn't look at each other, because every time we did, we were bursting into laughter again. It took about half an hour before we could act normal again, but it was so good to be laughing again. I haven't got so much fun at school after I moved!

When I came home I was very happy. Me and my mum went to a nearby village and we have had a drink together. It was very nice. When we got home, I asked her if I could go to Avril Lavigne on September 13th, in Amsterdam, because she will finally perform in Holland! I didn't expect it, but I may go see her perform! Avril Lavigne is one of my favorite artists in the world and I have to see her perform at least one time in my life! It's a dream coming true, I can't wait till September 13th!

I'm also excited for next Saturday, 'cause we have a party at my boyfriends house because Wednesday was his 16th birthday. At first, I wasn't allowed to go, but I convinced my mum so I can go! I'm excited to see all my friends again, 'cause I miss them very much. It's gonna be totally awesome!

Warmte.

Je slaat je armen om me heen,
je trekt me dicht tegen je aan.
Ik voel de warmte van je lichaam,
maar het is de laatste keer.

Gedachtes zijn ergens anders,
waar mijn lichaam niet kan komen.
Mijn lichaam verlangt naar je armen,
naar je warmte, het geklop van je hart.

Die ene dag is aangekomen,
mijn hart staat op springen.
Wachtend tot ik bijna bij je ben,
en je warmte weer kan voelen.

Je slaat je armen om me heen,

je trekt me dicht tegen je aan.

Ik voel de warmte van je lichaam,

en ik hoop dat het voor altijd zo kan blijven.

Happy Birthday!

Deze blog is aan Tijmen opgedragen. Iedereen zou hem moeten feliciteren want hij is vandaag 16 jaar geworden!

Lieve Tijmen,

Omdat we wat verder van elkaar vandaan wonen, kan ik je helaas niet persoonlijk feliciteren met een knuffel en een zoen. Soms is het even lastig, maar je moet weten dat ik heel veel van je hou. Je hebt me net echt heel erg geholpen met dat gesprek toen het even niet goed ging met me, ik zou niet weten wat ik zonder je zou moeten. I love you <3 Ik wilde je een hele fijne verjaardag wensen, ook al kan ik er vandaag niet bij zijn. Lieve, lieve Tijmen: GEFELICITEERD MET JE 16e VERJAARDAG!!!!

Another year has passed for you, sweetheart;
It's time to cut the cake and celebrate.
And once again, my love, I start to think
Of things about you I appreciate.
It means so much to have you in my life;
Your loving care fills up my days with pleasure.
Your warm and giving nature helps create
Close, special times together that I treasure.
I live within a safe and steady world,
Because you love me unconditionally.
Your easygoing ways mean that I'm blessed
With peace and joy and blissful harmony.
To me your birthday is a precious day;
I hope it brings you joy in every way.

Xx Ela <3

Smile.

Smile when you're happy,
but even smile when you're sad.
Smile when you're in love,
and smile when you're feeling bad. 

Smile whole your life,
and everything is gonna be alright.
Your smile is the key to every answer,
with your smile you win every fight. 

But even when it hurts,
smile and laugh and do it whole.
Just smile and I'll see your feelings,
'cause your smile is a mirror to your soul. 

Licht.

Soms gaan dingen niet altijd zoals je had gehoopt. Dingen die ineens BOEM je leven inknallen, die je gevoel, wat je op dat moment hebt, verpesten. Alle fijne gevoelens die je had, veranderen ineens in angst, verdriet, onbegrip, afkeer, woede, wanhoop en het gevoel van totale verrassing. Het gevoel waarbij het voelt alsof de grond ineens onder je vandaan verdwijnt. Dat je in een diepe put valt, vol met modder en drijfzand. Een put waar je amper uit kan klimmen, maar het toch moet doen omdat je anders wel je hele leven in die put kan blijven zitten. Om je heen zie je het donker en de viezigheid, boven je zie je het licht. Het licht die de weg naar buiten leidt, een uitweg naar een andere wereld. Een betere, waar je weer aan leuke dingen kunt denken en kan lachen. Probeer daar te komen, misschien met hulp van anderen, misschien in je eentje. Laat je gevoelens weer veranderen in de gevoelens die je ooit had, zoals liefde, vreugde, trots, vrolijkheid en vergeet vooral niet van alle mooie dingen in het leven te genieten. 

Just a Poem I like.

All that is gold does not glitter,

Not all those who wander are lost;

The old that is strong does not wither,

Deep roots are not reached by the frost.

From the ashes a fire shall be woken,

A light from the shadows shall spring;

Renewed shall be blade that was broken,

The crownless again shall be king.

It's written by J.R.R. Tolkien. Definitely my favorite writer in the world.. Well, he isn't in this world anymore. The Grey Ships came and carried him home into the West.
I love Tolkiens books so much. I joined a society, named: 'Tolkien Genootschap Unquendor'. And all the people in this society love Tolkien and his books. We also love the movies of Lord of the Rings. And don't forget the languages that Tolkien had made by himself, like Elvisch.
I also love that language, Elvisch. I can speak a bit, but it's very difficult to learn. I also love the script, with all the symbols in it. If you wanna see: Click here. That's made by me.

Well... I haven't got inspiration for today. I can only say that I had a wonderful day, except for all the homework for Latin. This weekend is gonna be awesome. I've got lessons in archery tomorrow and then I'm going to my boyfriend. I haven't seen him for a while and I missed him so damn much. I dunno if I'm able to write tomorrow, but I'll be back Sunday.

See you!

(Oh, I guess you wondered why 'Not all those who wander are lost' is bold. Well... That sentence is my favourite sentence in the world. I dunno why, but it attracts me.)

Ergens.

Loop je even langs de tafel, zie je twee foto's liggen van mensen die je heel erg dierbaar waren. Waarom waren? Nou. Ze zijn dood, weg, foetsie. Ergens.

Wat ik me het meest kan herinneren aan mijn opa is zijn flauwe humor en zijn nieuwsgierigheid. Hij wilde altijd alles weten en stopte niet voordat hij het wist. Ook kwam hij elke woensdag naar mijn school om mij op te halen. Vaak kwamen we dan heel 'per ongeluk' bij een ijssalon of een bakker terecht waar we dan gezellig gingen eten. Ook gingen we vaak gewoon autotochtjes maken, want dat vond hij leuk... Autotochtjes zonder te weten waarheen we gingen. We kwamen soms echt op de meest rare plekken. Ergens. Hij leek altijd zo fit en sterk en we hadden nooit gedacht dat hij op die ene ochtend ineens weer terug in bed zou gaan liggen om vredig te gaan slapen. Voor altijd, Ergens.

Mijn tante was veel te jong. Maar ook jonge mensen worden ziek. Natuurlijk was het ook een beetje haar schuld, want ze rookte flink en ze wist al ver van te voren dat ze ziek was, maar ze heeft er niets aan gedaan. Mijn tante heeft al eerder voor haar leven moeten vechten. Namelijk na de bevalling van mijn nichtje. Mijn neefje had waterpokken en mijn tante had dat nog nooit gehad. Zij kreeg ook waterpokken terwijl ze hoogzwanger was. Dit pakte niet goed uit en veel te vroeg werd mijn nichtje, Amy, geboren. Mijn tante heeft in coma op de Intensive Care gelegen en mijn nichtje heeft in de couveuse voor haar nog zo jonge leven moeten vechten. Toch hebben ze het allebei overleefd en wat waren we blij dat we nog een tante en een nichtje hadden. Ook al moest ik nu de steppen missen die je kon gebruiken om van het 'grote mensen ziekenhuis' naar het kinderziekenhuis te gaan.
Acht jaar later, in de nacht van 23 op 24 juni 2009, werd mijn tante  opgenomen in het ziekenhuis omdat het al de hele tijd zo slecht ging met haar. Ze kon amper ademhalen en een ambulance werd gebeld. Ik en mijn moeder waren in Bennekom toen we op 24 juni, mijn tante's verjaardag, door haar werden gebeld. Mijn tante smeekte haar zus om te vertellen aan mijn oom dat er kanker geconstateerd was. We hebben geraced en kwamen nog net op tijd, want mijn oom wilde net naar het ziekenhuis gaan. Ik hoorde hem en mijn moeder buiten ruziën over wie er ging rijden, maar mijn oom was helemaal in paniek waardoor dat niet heel slim was. Ik moest op mijn neefje en nichtje passen, terwijl ik nog helemaal in shock was. Mijn nichtje en neefje mochten nog niets weten, dus ik moest doen alsof er totaal niets aan de hand was.
Na die dag hebben we moeten wachten op de conclusie: is het ernstig of niet? We hoopten zo dat het nog een beginnende status was van longkanker, maar dat was het niet... Het was fout, heel erg fout.
De maanden erna waren rampzalig. De ene keer ging het goed, de andere keer lag ze weer als een geraamte in het ziekenhuis omdat het zo slecht ging. We hebben haar gezegd: 'Vecht, vecht voor je leven, zoals je al een keer hebt gedaan!' Maar mijn tante was op, helemaal op. Ze had alles een paar jaar terug al gegeven om haarzelf en haar kind te redden. Ik kan me haar laatste woorden die ze tegen mij heeft gezegd, de laatste keer dat ik haar zag, nog uitstekend herinneren.
Op vrijdag 13 november 2009 werd ik om 10 voor half 6 's ochtends wakker en ik barstte in huilen uit. Ik kon niet stoppen en ik wíst dat het gebeurd was. Een paar minuten later werd er gebeld. Mijn moeder nam op en ja. Het was mijn oom...
Mijn tante is nu bij mijn opa. Ergens.

Mijn lieve, lieve opa
RIP Han 

En m'n tante, veel te vroeg gestorven.
Een man en twee kinderen achterlatend...
RIP René

Water.

Kletterend valt het water op de grond. Eenmaal op de grond gekomen spatten de druppels uiteen in duizenden spetters. Onmogelijk om ooit weer te helen. Ik herken het ergens van... Ik probeer me te bedenken wat het is, tot ik me bedenk dat ik er al mee bezig ben... Denken... Alle gedachtes die door mijn hoofd gaan, spatten uit elkaar. In de war, zodat ik ze niet meer terug kan vinden en ze zich op verkeerde plekken vasthechten. Herinneringen die door elkaar worden gehusseld door de verstreken tijd, gedachtes die in elkaar overlopen, gedachtes die andere gedachtes ondersteunen en bekrachtigen. Als je te veel denkt, wordt je gek. Althans, dat moet wel. Hoe moet je dan nog logische dingen kunnen zien? Misschien ben ik al gek, want logische dingen zie ik zelden als ik denk. Behalve op school. Alles lijkt dan ineens wél logisch, maar de leraren denken dan ineens onlogisch. Of is het omgekeerd en denk ik toch niet logisch en zijn de leraren niet gek? Who knows...

Eyes.

Een oog kijkt me aan. 'Wie ben jij?' lijkt hij te vragen. Zijn oog onderzoekt me, ik voel hem over mijn lichaam glijden. Hij is me aan het keuren... Ik wacht rustig af tot hij zijn gezicht tegen mij aanduwt. Ik streel hem zachtjes over zijn hoofd. Ik raak zijn zwarte lichaam aan en ik voel zijn warmte, ik ruik zijn geur. Een rilling gaat over mijn rug. Van zijn hoofd ga ik naar zijn hals. Ik streel de gespierde hals in lange langzame halen. Hij maakt geluid, een geluid dat mij warm van binnen maakt. Ik ga verder over zijn rug en zie hem genieten van mijn aaiende vingers. Ik ga weer langzaam terug met mijn handen over zijn grote zwarte lichaam. Als ik weer bij zijn hoofd ben aangekomen, legt hij zijn neus tegen mijn buik. Hij kijkt me aan met zijn grote zwarte ogen. Twee prachtig mooie donkere ogen. Ogen waaruit trouw, vriendschap, moed en liefde straalt. De ogen van een paard.