Sommige van jullie zullen wel weten dat ik een paard bijrijd. Hij heet Kyle en het is een Tinker van 10 jaar oud. Het is af en toe een vreselijke klier, maar wel een ontzettend lief beest, why?
Op één of andere manier heeft hij gewoon altijd door hoe ik mij voel. Ik kwam vandaag aan op stal en ik was niet zo vrolijk. Eerder best wel heel erg verdrietig. Ik gaf hem een knuffel, hij brieste en legde z'n hoofd neer op mijn schouder. We hebben zo echt minstens 10 minuten gestaan. Heel apart. Toen uit de stal gehaald en lekker lang gepoetst. De hele tijd keek hij me aan en stond hij best vaak met zijn neus tegen me aan of met zijn hoofd op mijn schouder als ik hem even over zijn neus wilde aaien. Hij bleef me in de gaten houden. Ook als ik even weg liep. Tijdens het rijden was hij gewoon echt ontzettend lief terwijl hij de laatste tijd alleen maar loopt te klooien. Nu deed hij alles wat ik vroeg. Ook tijdens het afzadelen kreeg ik weer constant zijn neus tegen mij aangedrukt en zijn hoofd op mijn schouder. Hij heeft er voor gezorgd dat mijn hoofd leeg werd en dat ik niet meer aan de dingen dacht die mij verdrietig maakten. That's Why I Love Kyle. En dat het binnenkort over zal zijn... Daar denk ik liever niet aan....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten